تقديم به آسماني­ترين عشق زميني و يا بهتر بگويم زميني­ترين عشق آسماني من؛ که اين غزل برگي است از بيکران جنگل سبز محراب زندگي مشترک ما

گل کرد نجمه­اي ز افق­هاي آرزو

جان جوش آمد و گفتش غزل بگو

در تاب مِهر او کُهِ عقلم مذاب گشت

لب بسته ماند ولي دل خمار او

مرغ دلم که به بند کسي نبود

شد ناگهان اسير و بستۀ دامي ز تار مو

نوشيدن شراب اگرچه برايم حرام بود

صد بار مي زدم ز باده آن چشم چون سبو

اينگونه هول و مست و خرابم نبين نگار

باد سحر ز تو آورده بود، بو

زان رو که ديده نقش تو را در خودش کشيد

در آسمان و دشت و دَمَن بينم از تو رو

حالم دگر بگشته ز ديدار آن پري

ساعي دلم پر است ولي ناتوان گلو