محمد حسین ساعی

آقا مقداد!

سلام

سلام هم اسم زیبای خداست و هم نشانه و دعا برای صلح و طلب خير براي مخاطب؛ لازم نيست از پيشينه ارتباطي خودمان بگويم . همديگر را به قدر كفايت مي­شناسيم و گمان من اين بوده است كه این پیشینه به ما کمک خواهد کرد که ما در عين اختلاف بتوانيم با همدیگر صحبت كنيم؛ اينكه ما در عين 90 %  اشتراك در اعتقادات مبنایی، نتوانيم با هم صحبت كنيم و احساس كنيم  صحبت كردن مصداق «مشت بر سندان كوبيدن» و «نرود ميخ آهنين در سنگ» است و طرف مقابل ذره­اي متأثر نمي­شود – علاوه بر شاید نوعی بی­انصافی در حق دوست سابق خود- يعني فاجعه، يعني لبه پرتگاه، یعنی بحران؛ و اتفاقا الان بخشي از تأملات من درباره عللي است كه اين بحران عدم ارتباط را حتی دربین دوستان قدیمی به وجود آورده است كه در ادامه متذكر آن خواهم شد.

اينكه گلو پاره كنيم و سخن از آزادي و دموكراسي (حتي در معناي غربي آن) و اينگونه مقوله­ها بگوييم  بدون اينكه به زمينه­ها و علل و يا لوازم آن توجه داشته باشيم يك نوع ساده انديشي سياسي است. دموكراسي فقط اين نيست كه بگوييم انتخابات و اينكه هر كس هرچه خواست بگويد. به قول دكتر مجيد تهرانيان استاد ايراني دانشگاه هاوايي كه به نوعي مغز متفكر حكومت پهلوي حساب ميشود در كتاب معروفش به نام Technology of Power، دموكراسي و آزادي را فقط در جوامعي ممكن مي­داند كه حداقلي از اجماع و اعتماد در بين مردمان جامعه وجود داشته باشد. اينكه جامعه­اي دوپاره و يا چندپاره شود و حاضران در هر پاره اين احساس را داشته باشند كه نميتواند با اعضاي پاره ديگر گفتگو كند، اين يعني جامعه­اي كه امكان تحقق آزادي و دموكراسي (فعلا به معناي غربي آن) كه شما و دوستانتان به دنبال آن هستيد به هيچ وجه در آن براي سال­ها فراهم نخواهد شد؛ مگر اینکه در فرآیندی شبیه جنگ داخلی آمریکا یک طرف طرف دیگر را به شدت مغلوبه کند تا جامعه یک­دست­تری پدید آید که در آن آزادی و دموکراسی منجر به هرج و مرج بنیان­کن نگردد . بلکه علت پیشرفت جامعه شود.

اينكه در بازي تئاتري كه شما و دوستانتان درام آن را نگاشته­ايد طرف ديكتاتوری دربدر خواهان مناظره و طرف آزادي­خواه فراري از پرسشگري است خود نیز قصه غريبي است. در 200 روز پس از انتخابات براي من عجيب است كه هيچكدام از مدعيان تقلب و عوامل آشوب، دعوت به مناظره و گفتگو با مخالفان نكرده­اند، مصاحبه مطبوعاتي برقرار نساخته­اند و اين ماييم كه بايد به دنبال ديالوگ با كساني باشيم كه در رزومه آنها جز مونولوگ و تك­گويي و صادركردن بيانيه صرف نيست. ایشان مسير گفتگوی آشکار و پنهان را مين­گذاري مي­كنند و داد از عدم آزادي بيان دارند. اگر به دروغگويي !!! متهم نشوم بايد بگويم تعداد مصاحبه­هاي مطبوعاتي دكتر احمدي­نژاد ديكتاتور!! در طول يك دوره چهار ساله رياست جمهوري حدود 5 برابر دوره هشت ساله دكتر!! سيد محمد خاتمي بوده است؛ نمی­دانم این نقطه قوت است یا ضعف؟؟ و تو خود بخوان حديث مفصل از اين مجمل.

تازه فضاي آزادي بيان دوستان در دوره به اصطلاح اصلاحات را حتما به خاطر داري . در غرب، مطبوعات از آزادی بیان اشتفاده می­کنند تا از فساد مالي و ناكارآمدي مسوولان بگويند، در تصميم سازي­ها شريك ­شوند و... اما در دوره هشت­ساله حاکمیت اينها حتي يك تيتر تأكيد مي­كنم حتي يك تيتر درباره مفاسد اقتصادي و ناكارآمدي دولتمردان و ... درج نشد و فقط مشكل آنها اين بود كه آيا داستان يوسف پيامبر مي­تواند واقعي باشد يا اينكه واقعا نوح به عنوان يك شخص ميتواند 950 سال پيامبري كند يا اين داستان قرآن دروغ است!!! يا اينكه حدود اسلامي خلاف حقوق بشر است يا اينكه چرا يك زن نميتواند چهار شوهر بگيرد، چرا همجنس­بازان و بهائيان رد صلاحيت مي­شوند و.. كه خودت بهتر از من همه اينها را مي­داني و احتمالا مثل ما در دوره طلايي اصلاحات!! شبهايي بوده است كه غصه حمله به احكام و اصحاب اسلام و حتي پيامبران و ائمه خوابت به­هم زده باشد يا در دل شب اشك ريخته باشي. من فكر نمي­كنم نبردهاي عقيدتي ما را بر سر اصول اسلام را با بچه­هاي انجمن اسلامي!! دانشگاه از خاطر برده باشي و اگر خاطرت باشد چند نفر بوديم كه در حساس­ترين درگيري­هاي دانشگاه بارها تقاضاي مناظره در هر كجا و هر موضوعي كه آنها پيشنهاد كنند!! داديم و دريغ از باز شدن باب گفتگو از سوي مدعيان آزادي بيان.

و چه­ها در اين ايام نديديم. همان­ها كه مطلب عليه مولا علي (ع) در برد انجمن اسلامي!! زدند تا اثبات كنند معاويه از علي بالاتر و متخصص­تر است اكنون «يا حسين       ميرحسين» مي­گويند. يادت هست سر اين قضيه در مسجد دانشگاه عزاي عمومي اعلام شد و اين­قدر دنبال تعليق فعاليت­هاي انجمن اسلامي افتاديم كه دو هفته زمان طلایی مانده به امتحان فوق­ليسانس ديگر امكان درس خواندن – علیرغم درس خواندن ماه­های قبل از آن- فراهم نشد و بالتبع لب­مرزي قبول نشدم.

همان­ها كه در دانشگاه ما جمله «تقليد كار ميمون است» آقاجري مرتد را تبليغ و تكرار مي­كردند، همان­ها با ده­ها برابر حقد و كينه بيشتر نسبت به اسلام و مرجعيت زير تابوت جناب منتظري را گرفتند تا مگر از این نمد برای خود کلاهی درست کنند. آنهايي كه زماني مي­گفتند حكومت بايد از تقدس عاري شود و كار ما تقدس­شكني امر مقدس است، دل نگران شكستن تقدس اسلام، مرجعيت، امام ما و حتي رنگ سبز (اموي) هستند.

روزگار غريبي است نازنین؛ كساني كه در مرور زمان به برکت خون شهدا، به مرده سياسي تبديل شده بودند و پرده از نفاقشان کنار زده شده بود، همان­ها كه دشمن من و تو و حتي ميرحسين موسوي هستند و اگر دستشان برسد ابتدا امثال تو و خانواده­ات را نابود مي­كنند، همان روح بی­رمق و مرده اين جماعت در كالبد جنبش به اصطلاح سبز مجدداً حلول کرد و به نوعي هم زنده شد و هم مشروعيت كسب كرد و متأسفانه درعین تعجب، نه موسوي و نه كروبي به دليل رأي ذيقيمت حضرات!! هيچ حرف و كاري نكردند كه مبادا دل آقايان و خانم­ها ذره­اي رنجيده شود!!! و اين مسائل همه تازه پيش از انتخابات است.

آقا مقداد! ميرحسين موسوي كم آدمي در بين بچه­مذهبي­ها نبود؛ زماني اسطوره ما تأكيد مي­كنم اسطوره ما بود. هنوز عكس جواني­هاي ميرحسين را كه لاي كتاب درسي دوره ابتداييم مي­گذاشتم دارم . هنوز به خاطر دارم كه دوست داشتم روزي مثل او شوم؛ يادم هست كه در نمايشگاه كتاب امسال به يكي از دوستان سبز مي­گفتم كه اگرچه از خاتمي متنفرم و بخشي از بدترين خاطرات زندگي من با او پيوند خورده ولی به میرحسین تا اندازه­ای ارادت دارم، اگرچه نسبت به مواضع نوظهور او بعد از 20 سال كناره­گيري هم انتقاداتي دارم. بالاتر از آن بگويم كه بعضي از اعضاي بيت آقا در دوره تبليغات، اين اعتقاد را داشتند كه ميرحسين در پايبندي به اصول فراموش­شده انقلاب جدي­تر و فعال­تر از احمدي نژاد است و تازه مشكلات و بي­تجربگي­هاي احمدي­نژاد را هم ندارد!! اين بود جایگاه موسوي براي ما؛ و اگر اكنون تقريباً به اندازه صدام و بوش از او متنفرم (و حتي بخشي از دوستان راي­دهنده به حضرتش هم كم از بنده ندارند) از ابتدا اين گونه نبوده و ناشي از عملكرد زشت و ضدملي موسوي است؛ چيزي كه نه من و نه بسياري از دوستان از شخص ميرحسين انتظار آنرا داشتند. از مدت­ها قبل مي­دانستيم كه جنبش سبز محل تجمع و احياي ضد انقلاب مرده است اما ما را گمان نبود كه حتي شخص ميرحسين نيز توسط اين جنبش تا اين حد مسخ شود كه البته اين همه به زمينه-هاي روحي- رواني مهندس ما برمي­گشت.

جالب است مهندس ما مي­گويد درباره كشور احساس خطر كردم- درست همان جمله­اي كه هاشمي چهار سال قبل­ترش درباره علت حضورش در انتخابات گفته بود- آيا اين احساس خطر يك امر دفعي است يعني تا اسفند ماه 1387 ايشان هيچ خطري نميكرد كه حتي يك مصاحبه و حتي يك فعاليت سياسي عليه آن انجام دهد و تازه پس از احساس خطر به جاي گفتگو و چاره­انديشي براي حضور در انتخابات چنان اين كار را ناگهاني و تك روانه انجام داد كه حمله دوستان فعلي ايشان را هم برانگيخت؛ به نظر من توهين­هاي همين دوستان سبز در اسفند و فروردين پيش از انتخابات براي نشان دادن باطن خيلي­ها كافي است. ما بودیم که گفتيم «ديرحسين» و «اصحاب كهف» و سایر تکه­ها يا همين دوستان.

از سوي ديگر داشتن تحليل و بالتبع قضاوت و عمل درباره وقايع انتخابات هم محدود به چندماهه و يا يكسال اخير نيست و حداقل ريشه­هاي بيست ساله دارد. به عنوان یک نمونه به اين سوال من پاسخ بده كه چرا در انتخابات نهم كه دولت خاتمي برگزار كرد و یک فرد گمنام از آن پیروز خارج شد، هم هاشمي و هم كروبي ادعاي تقلب كردند و پيام تبريك به رييس­جمهور منتخب ندادند؟ مگر آقایان با رأی مردم و جمهوریت نظام مشکل داشتند؟ مگر آقایان با قانون مشکل داشتند؟ همان روحیه نخوت در گروه اشراف جمهوری اسلامی اتفاقات اخیر را پدید آورده است؛ درك اين مطلب به علاوه چهار سال تلاش براي ايجاد بدنه اجتماعي برای مقابله با راي مردم مي­تواند ريشه تحليل ما درباره فتنه اخير باشد؛ آقا مقداد! اگر شما و دوستانتان چهار سال پیش با همه اختلافات با فرد پیروز، در برابر این تفرعن می­ایستادی، قطعاً امروز شاهد این وقایع تلخ برای همه نبودید؛ حیف که چشم فروبستید، حیف ...

فرض بكن ظرفيتي كه بعد از انتخابات براي گفتگوي ملي ايجاد شده بود توسط جريان فتنه نابود نمي­شد؛ تا الان ده­ها روزنامه عليه دولت (منظورم انتقاد نبود سياهنمايي است) مطلب مي­نوشتند و كسي خارج از شكايت اشخاص و دستگاه­ها متعرض آنها نميشد؛ مخالفان تجمع صدهزار نفره عليه يكي از تصميمات دولت برگزار مي­كردند و كسي احساس نمي­كرد فتنه­گري مي­كنند؛ بساط مناظره­هاي سنگين در تلويزيون در باب تصميمات ملي با حضور برجسته­ترین شخصیت­های سیاسی کشور برگزار مي­شد و هيچ طرفي توسط ديگري ضد منافع ملي شناخته نمي­شد و... حال تصور كن چنين فضايي پس از انتخابات با شكوه رياست­جمهوري دهم براي چند سال ادامه مي يافت. قطعاً عده­اي هم كارشكني مي­كردند ولی اجماع نخبگان سیاسی بر حفظ آن و استمرار اين فضا مي­توانست سطح تحمل و اعتماد ملي را افزايش دهد كه خود تصور كن حتی برای مخالفان هم چه بركاتي مي­توانست داشته باشد. در چنين جامعه­اي شايد چهار سال ديگر دولت هم به اصلاح­طلبان مي­رسيد درحالیکه در سطح ملي هم احتمالاً علیه آنان - مثل دوره 76- مدافعه و سوءظن ملي (به خصوص دربین اقشاری از جامعه) برانگيخته نمي­شد و قضیه هدایت قوه مجریه بدون نگاه تخریبی به آنها سپرده می­شد؛ و باز تأمل کن که با ادامه این فضا بيست سال بعد به كجا مي­توانستیم برسيم ...؛ مملکت قدرتمند هم برای حاکمان و هم برای مخالفان برکت دارد و مملکت ضعیف و هرج­ومرج­زده حتی برای مخالف برانداز هم آبی را گرم نخواهد کرد.

اما حالا كجاييم؟ شكر خدا اقشار جامعه ما الان به شدت با هم دشمن شده­اند. شما فكر نكن كه اگر در فتنه اخير، موسوي به هر طریقی مي­توانست نظام و مردم را عقب زده و دولت تشكيل دهد به پیروزی رسیده بود؛ از نظر ما مخالفان که اکثریت هم بودیم حکومت او نامشروع مي­بود و حق حکومت نداشت و باید حکومتش سرنگون می­شد؛ و علاوه بر آن فكر نكن تعداد امثال ما هم در جامعه كم است. ما هم راهپيمايي ميليوني براي سرنگوني موسوي راه مي­انداختيم (و می­دانی که مي­توانستيم) و او هم به ما تهمت­های ضدامنيتی بودن مي­زد و احتمالاً چند ده نفر از ما را هم مي­كشت و در نهايت نیز ما او را حتی با فراخوانی مدافعان نظام از روستاهای دورافتاده برای تسخیر تهران سـرنگون مي­كرديم و ... تو خود بگو که اين دور باطـل تا کـجا می­توانست ادامه پيدا كند. موسوي نظام را وارد بازي دو سر باخت (در ظاهر تحلیل­ها) كرد. براي اينكه شدت کج­روی موسوي براي تو روشن شود مثالي از انتخابات مهد آزادي!! و قبله آمال روشنفكران!! ايراني ايالت متحده آمريكا مي­زنم.

همانگونه كه مي­داني انتخاب رئيس­جمهور در امريكا با راي مستقيم نيست و به صورت توزيع آراي الكترال در بين ايالت­ها به نسبت جمعيت است. در سال 2000 اختلافي درباره شمارش آرا در يكي از مهمترين و پرجمعیت­ترین ايالت­ها- ايالت فلوريدا- پيش آمد فرماندار اين ايالت از قضا برادر جرج بوش بود، دقت فرمودي برادر جرج بوش برگزار كننده انتخابات بود. طبق شمارش اوليه در مقياس شش ميليون راي اختلاف آرا فقط حدود 500 راي توجه بفرما 500 راي  و نه  11ميليون راي بود. شمارش آرا به صورت دستي برای سه­بار حزب دموكرات و شخص ال­گور و رسانه­ها را به راضی نکرد و كار به دادگاه عالي (Supreme Court) كشيد. دادگاه عالي مجمعي از حقوق­دان­های برجسته آمريكايي است كه توسط رئيس جمهور به صورت مادام­العمر نصب مي­شوند به اين صورت كه اگر يكي از اين قضات امروز بميرد باراك اوباما يك نفر را به جاي او به صورت مادام­العمر انتخاب مي­كند كه طبيعتاً از افراد عضو و یا نزديك به حزب دموكرات خواهد بود و آخرين افراد نصب شده در آن 2 نفر هستند كه توسط جرج بوش پسر انتخاب شده­اند و جالب است که قبل از آن هم آخرين افراد توسط ريگان برگزيده شده بودند. كار انتخاب رئيس­جمهور آمريكا در سال 2000 براي حل معضل اختلاف حدود 500 راي در يكي از ايالت­هاي مهم آمريكا كه برادر بوش فرماندار آن بود در نهايت به اين دادگاهي رسيد كه اكثرت آن تمايلات جمهوري­خواهانه داشتند. نتيجه چه شد؟ بوش كه حتي برخي از جمهوري­خواهان آمريكا نيز او را خطري براي آمريكا و جهان ميدانستند (مطلبي كه بعدها اثبات هم شد) با اين روش به رياست جمهوري رسيد. آيا معترضان علیرغم اصرار بر وقوع تخلفات انتخاباتی، قاعده بازي را به هم زدند؟ آيا كسي گفت چون اكثريت قضات دادگاه عالي گرایش جمهوريخواهانه داشتند و يا فرماندار ايالت فلوريدا برادر بوش بوده است، ریاست­جمهوری بوش نامشروع است؟ آري در جامعه­اي كه قانون و اصول اداره كشور چنين محكم از سوي همه طرف­ها - حتی در زمان اعتراضات شدید و حتی در مواردی که یک گروه قدرتمند سیاسی احساس می­کند حق او پایمال شده است- پاس داشته مي­شود، بايد انتظار داشت كه آزادي بيان و حقوق افراد هم بيشتر (حداقل در ظاهر) پاس داشته شود.

تند کردن و امنیتی کردن فضای سیاسی کشور، خيانتي بود كه بني صدر و رجوي در ابتداي انقلاب مرتكب شدند و متأسفانه بعد از حدود 30 سال دقيقاً موسوي مرتكب همان خبط شد. بني­صدر فضا را به سمتي برد كه فضاي منطقي گفتگو در كشور به سمت دشمني رفت؛ بعد از انقلاب تكثر وسيعي در كشور حاكم بود و همه حرف خود را مي­زدند و تا مدت­ها كسي احساس خطر نمي­كرد ولي مشكلي كه اينها و برخی گروه­های معاند ايجاد كردند همين بود كه علاوه بر ترور بهترين فرزندان انقلاب، سبب شدند تا فضاي كشور به شدت امنيتي شود و اقشار مختلف جامعه با هم دشمن شوند. در اين حالت كه قطعا نمي­توان كشور را به اقليت سپرد و طبعا اكثريت حكومت مي­كند ولي اگر اقليت به جاي پذيرش خود به عنوان اقليت و نقد دلسوزانه به قصد اصلاح روال­ها و پذيرش چارچوب­ها و قوانين، قلب طرفداران خود را مالامال از نفرت و دشمنی کند چه اتفاقی خواهد افتاد؟؟ اقليت کم­مقدار ولی لجوج 15 درصدي هم به شدت براي منافع ملي خطرناك است؛ به اين گروه از اجتماع -که اگر هم بر اساس مدل انقلاب رنگین و یا مخملی!!! به خوبی سازمان­دهی شده باشند- با این نوع نگاه دشمنانه و متنفرانه نسبت به حکومت و اکثریت، چه آزادي بيان بدهي و چه ندهي، چه راهپيمايي كنند چه نكنند و ... راضی نخواهند شد؛ چون اولاً اقلیت بودن خود را نپذیرفته­اند و ثانیاً با یک اقلیت متشکل نه به دنبال اصلاح حکومت که به دنبال سرنگون کردن حکومت هستند که در این حالت فقط كشور ضرر مي­كند. حال به این فضا یک محیط هیجانی ناشی از انتخابات هم اضافه کن. تو خود درباره نتیجه قضاوت کن.

مثلاً پس از انتخابات اخير فرض كنيم اجازه راهپيمايي داده مي­شد؛ موضوع راهپيمايي چه مي­توانست باشد؟ اعتراض به نتایج اعلام شده انتخابات؟ خوب برای این کار که نیاز به اردوکشی خیابانی نیست؛ در قانون مشخص شده است که در صورت اعتراض هر کدام از کاندیداها به انتخابات با چه روال و روشی اعتراض و مستندات آن دریافت و چگونه و توسط چه نهادهایی بررسی شود. آیا معترضان ذره­ای و قدمی در این مسیر گذاشتند یا اتفاقاً دلسوزان کاسه گدایی به دست، راه افتادند که شما اگر شکایت دارید لطفاً بیایید مطرح کنید!!!! کجای دنیا از این مسخره­بازی­ها هست؟ چرا بايد به جاي طي آن مسير مشخص و منطقی، اردوكشي خياباني شود؟ حال اگر اعتراض­ها با مجوز قانونی در حین بررسی نهادهای مسؤول ادامه پيدا مي­كرد و در همین مسير قانوني باز هم در نهايت شوراي نگهبان انتخابات را تاييد ميكرد، آیا قرار بود که معترضان به قانون تمکین کنند؟ یا باز هم قرار بود اعتراض صورت بگيرد؟ به چه چيزي؟ به اصل ساختار قانون اساسي؟ به قانون انتخاباتي كه امكان اصلاح آن هم با يك فعاليت سياسي متمركز و در چارچوب قانون، در دسترس است؟ به اينكه چرا اكثريت به فلاني راي دادند؟ به مبارزه بر سرنگوني رهبري و جمهوري اسلامي؟ به زورآزمايي براي نشاندن كانديداي محبوب معترضان برتخت حكومت به زور؟

آن وقت فرض كنيم حكومت كنار مي­نشست و تسلیم می­شد. فكر مي­كني طرفداران كانديد پيروز فعلی آرام مي­نشستند؛ ممكن بود در وهله اول از حركات غیرقانونی اين معترضان شوكه شوند چون آمادگي و برنامه  لازم برای برخورد را نداشتند ولي به مرور قدرت خود را باز مي­يافتند و با معترضان به طرق نرم­افزاري و سخت­افزاري به مبارزه بر می­خواستند و كم­كم طرف مقابل خود را دشمن خود مي­شناختند. درست مثل آن بخش فعالي از سبزها که از قبل از انتخابات طرفداران احمدي­نژاد را دشمن خود مي­دانستند؛ مصداق آن هم دو نفر از فاميل ما هستند كه يكي به جرم حمل پوستر احمدي­نژاد قبل از انتخابات در اصفهان با چاقو مورد حمله سبزها قرار گرفت و مجروح شد و ديگري شيشه ماشينش به علت نصب پوستر احمدي­نژاد شكسته و خرد شد؛ اگر هم شك داري كه اين سبزها با طرفداران احمدي­نژاد دشمن هستند خودت يك روز فيلم بازي كن و خود را طرفدار احمدي­نژاد جا بزن و به تجمعاتشان برو، سالم برگشتي بيا بهت جايزه بدهم!! آیا این فضای فرضی ترسیم شده بیش از الان شما را راضی می­کرد؟ جدی می­گویم فکر کن و جواب بده.

در حقيقت اردوكشي خياباني موسوي، به نظر حقیر، احمقانه­ترين كار سياسي جبهه اصلاح طلبان!! بود كه هويت آن را نابود كرد؛ دردآور است كه اكنون اكثريت پيروز انتخابات، اقليت شكست خورده را نه برادر و کمک­کار و منتقد دلسوز خود كه دشمن خود ميداند و برعکس. دردآور است ولي با همين گوش­هاي خودم ابزار شادي برخي شهرستاني­نشين­هاي كشور را از سركوب مردم در تهران به عنوان یک پیروزی شنيدم.

آقا مقداد! هر دو طرف اقدام موسوي در اردوكشي خياباني به ضرر نظام و حتي طرفدارانش بود. با يك تصميم درست و حتي اعتراض منطقي و با پذيرش حرمت قانون و نظام و دعوت مردم طرفدار به پذيرش قانون رسمي به عنوان مبنای تعامل مردم با یکدیگر، هم شما برنده بوديد و هم ما. از سوي ديگر فرض كن نظام به تمام وجه پیشنهاد موسوی را می­پذیرفت و انتخابات را ابطال مي­كرد. چه كسي بايد انتخابات بعدي را برگزار مي­كرد جز همين وزارت كشور و شوراي نگهبان؟ اين هر دو كه از اساس- برخلاف عهد اوليه موسوي براي تمكين به قانون- مورد قبول موسوي نبود؛ پس براي به دست آوردن دل حضرت موسوي!! بايد قانون اساسي مطابق سليقه ايشان!! در يك مدت كوتاه و در يك محيط پرتنش و عصبي تغيير پيدا مي­كرد و باشناختی که از او پیدا کرده­ام اصلا معلوم هم نبود که دل ایشان نرم شود!!! خود شما هزينه همه اين كارها را براي كشور در نظر بگير.

آقا مقداد! موسوي گفته بود آمده­ام تا قانون را حاكم كنم؛ گفته بود آمده­ام تا خط امام را حاكم كنم؛ تو خود قضاوت كن كه موسوي پس از انتخابات براساس كدام مبناي قانوني عمل كرده است؟ آيا نمي­داند برگزاري تجمع در كشور قانون خاص خود را دارد كه مردم را به تخطي از آن تحريك مي­كند؟ آيا نمي­داند كه اعتراض به انتخابات مسيرقانوني خود را دارد كه از آن اِعراض ميكند؟ آيا مسيري را نرفته است كه اكبر گنجي ملعون كه گفت خميني را بايد به موزه­های تاريخ فرستاد به اسم جنبش سبز بيانيه مي­دهد؟ آيا فضایی را فراهم نکرد که مهاجراني شش­زنه!!! جرأت کند و بگوید ما زمان امام هم مخالف او بوديم ولي جرات ابراز نظر نداشتيم؟!! آيا نسبت امام و جناب منتظري براي موسوي پنهان است كه در نامه­اي از او رهنمود مي­خواهد؟ و...؟؟ تحليل همه اين تناقضات با هم، ناخودآگاه ذهن آدمي را به جاهاي بدي مي­كشاند. اينكه ميليونها نفر در 9 دی در سراسر كشور حتي روستاها و شهرهاي كوچك حلقه هاشمي، موسوي، كروبي و خاتمي را به عنوان سران فتنه، به كودتا و نقشه كشيدن عليه جمهوريت (يعني راي مردم) و اسلاميت (با مصداق اصل ولايت فقيه) متهم مي­كنند، اين ابراز نفرت نتيجه فعاليت عمروعاص­ها نيست، بلكه حاصل درك مردم از عملكرد آقايان و تحليل همه موارد فوق است. حاصل تلاش چندماهه آقایان برای نفی حق انتخاب مردم است و اینرا همه مردم درک می­کنند و علیه آن موضع می­گیرند. همه ناراحتيم ولي چرا كسي نمي­گويد كه رهبري به اعضاي ستادهاي انتخاباتي موسوي و حتی شخص موسوی تأكيد كرده بودند اگر برمبناي قانون پيش رفتيد و با ارائه اسناد حقوقی انتخابات باطل شد من مي­پذيرم؟ چرا هيچ كس نمي­گويد كه رهبري پس از انتخابات فقط بر قانون اصرار كرد؟ چرا هيچ­كس نمي­گويد رهبري اكنون به دليل وتو نكردن راي ميليون­ها ايراني بر اثر فشار سران فتنه و لگدمال کردن جمهوریت نظام، اكنون محبوب­ترين سياستمدار ايران است؟ حال عده­اي خاك بر آفتاب بپاشند و «ماه نورافشاني و سگ عوعو كند.» چرا نمي­گويند بخش مهمي از فشار سران فتنه عليه رهبري- كه بخشی از آن ناشي از حسادت آقايان است- به دليل مقاومت در برابر خواست­هاي غيرقانوني آنهاست؟ و...

درباره اصل ولایت فقیه فرموده بودید؛ ما از اصل ولايت فقيه برداشتي فراتر از آنچه امام خميني فرموده است نداريم. مطالبي در این خصوص نوشته­اي كه يكبار ديگر هم جواب داده بودم. از شما انتظار نمي­رود مباحث را اين چنين كوچه بازاري بيان كنيد. ولايت فقيه يك اصل مذهب شيعه در امتداد امامت است و كسي هم – از جمله شخص امام خامنه­اي- ادعا نكرده است شخص ولي فقيه امروز معصوم است كه شما چندبار نمي­دانم به چه دليلي برآن تاكيد كرده­ايد که ما اعتقاد داریم!! در مورد انتقاد از رهبری هم که تجربه من بسیار مثبت است؛ از قضا شخص امام خامنه­اي روحيه­اي لطيف و شاعرانه و سينه­اي با شرح صدر بالا براي شنيدن انتقاد دارند؛ بارها در جلسات دانشجويي تشكل­هاي دانشجويي حتي تشكل­هاي اصولگرا انتقادات بسيار تندي به شوراي نگهبان، سپاه، صداوسيما و شخص رهبري مطرح مي­شده است و ايشان با متانت گوش فرا می­دادند و پاسخ مي­دادند. يادم هست در يكي از همین ديدارهای دانشجویی يكي از دانشجويان با حالت نسبتاً تندي خطاب به رهبري گفت: اين چه وضعي است تا ما دانشگاهیان يك ايده جديد در حوزه­های علوم اجتماعی به ذهنمان مي­رسد كه با حرفهاي شما نمي­خواند به ما مي­گويند ضد ولايت فقيه؛ اين جوري كه نمي­شود تئوري پردازي كرد. رهبري در جواب اين سئوال تند با خوشرویی پاسخ دادند که اصلا من كه اينجا نشسته­ام تسليم كار كارشناسي هستم. شما بايد به ما بگوييد چه بكنيم و....

احترامي كه رهبري به هنرمندان حتي به هنرمندان ضدانقلاب دارند شنيدني است که حتما شما هم شنیده­ای. حتی تا قبل از اين وقايع حضرت آقا با خانواده موسوي ارتباط خانوادگي داشتند و مثلاً سال گذشته براي عيادت زهرا رهنورد به بيمارستان رفتند و ...

اينكه مجموعه نیروهای انقلاب با كار كارشناسي جدي و وزين بايد به رهبري مشورت دهند، كار او را به درستي نقد كنند و در ايفاي وظيفه رهبري جامعه جهانی شيعي به او مدد برسانند چيزي است كه بارها خود رهبري از جوانان مومن درخواست كرده و آن را تشويق مي­كنند. اما هم من و هم شما معناي تخريب، پروپاگاندا، جنگ رواني و ترور شخصيت را که ممکن است در قالب این شعارها عرضه شود به خوبی مي­دانيم؛

آقا مقداد! من مطمئنم اگر رهبري مقابل اين جماعت زياده­خواه محكم نمي­ايستاد بعيد نبود که تا 10 سال ديگر با نابودي جمهوري اسلامي يك ديكتاتور غربگرا مانند رضاخان از توبره همين روشنفكران مدعي آزادي بيرون بيايد. برای من، براساس اخبار و تحلیل، مسجل است که ادعای تقلب آقایان فقط یک بهانه برای گرفتن امتیاز از حکومت بود و مردم بدبخت فقط سپر بلای زیاده­خواهی آقایان بودند.

آقا مقداد! كسي منكر اشكالات نيست. كسي منكر كمبودها نيست. كسي منكر اين نيست كه ما حتي اگر قصد سركوب داشتيم، تجربه و تكنولوژي آنرا هم نداشتيم!!! نه تجهيزات و نه نيروي كاربلد. حتي يك ماشين آبپاش براي متفرق كردن مردم نبود!!! حتي نيروي انتظامي نمي­دانستند چگونه گارد بگيرند!! چون تجربه آنرا نداشتيم!!! و ریشه بسیاری از اتفاقات از همین ندانم­کاری­های شخصی بود.

اينكه سرباز بدبخت ما بعد از اينكه سنگ به صورت خود يا همكارش مي­خورد با باتوم به جان زن و بچه مردم مي­افتد قابل انكار نيست؛ نمي­دانم آن فيلم را ديده­اي كه سرباز نيروي انتظامي در حال عبور است يك زن لگدي به ما تحت سرباز مي­زند و فرار ميكند! اينكه چگونه آن زن به خود اجازه همچنين كاري مي­دهد بحث ما نيست نكته آنجاست كه اين سرباز پس از اين اتفاق اين زن را به شدت با باتوم مي­زند و هركس هم كه جلو مي­آيد لت­وپار مي­كند!! البته احتمالاً شما فقط آن قسمت کتک خوردن مردم را دیده باشی!!

راستی به این فکر کرده­ای که کسی که می­خواهد به قول شما مردم را سرکوب کند، چه انگیزه­ای داشته است؟ چه شده است که حاضر می­شود زن وبچه مردم را بزند؟ اگر نفرت و دشمن انگاشتن جمعیت روبرو نبود هیچگاه این اتفاق نمی­افتاد. راهی که موسوی با زیر پا گذاشتن قانون گشود و جامعه آرام ما را به مرز دشمنی مردم با هم کشید. تا بحال تصور کرده­ای که کسی که به قول شما مردم می­زد در ذهن خود در حال زدن کسی بوده است که علیه حکومت و رأی اکثریت قیام کرده است زیرا که می­اندیشد که اگر هدف اعتراض بوده است و مستندات آنرا هم دارند چرا پس از راهکار قانونی اقدام به بیان اعتراض خود نمی­کنند؟ برای درک عمق اتفاقات پس انتخابات منصفانه و بی­طرفانه به انگیزه به قول شما این نیروهای سرکوبگر فکر کن. وقتی در تهران فقط حدود 50هزار نفر نیروی باانگیزه سرکوبگر!!! در فاز اول آماده ورود به صحنه هستند، چنین حکومت مستظهر به چنین نیرویی را نمی­توان به راحتی استبدادی خواند!!

جالب است هفت نفر در اطراف يك پايگاه بسيج در 25 خرداد امسال كشته مي­شوند و از قضا در آن روز در هيچ جاي ديگری در تهران كسي كشته نشده است. شما چه برداشتي داري؟ قرائت رسمي مي­گويد كه چندهزار نفر به اين پايگاه پر از سلاح حمله مي­كنند و چند نفر داخل پایگاه براي جلوگيري از توزيع فاجعه بار اسلحه در جامعه به مردم شليك مي­كنند. بعضی فيلم­ها نشان مي­دهد كه بعضي­ از این افراد در حال بالا رفتن از ميله­هاي پايگاه تير مي­خورند و كشته مي­شوند. آیا این به نظر شما سرکوب است؟؟ آن بسیجی مستقر در پایگاه باید چه تصمیمی می­گرفت؟ دراين­باره بايد چه تصميمي در يك لحظه حاد و بحراني گرفته مي­شد؟ بيا همين يك مورد را به بحث بگذاريم؛ چون فکر می­کنم که در هيچ مكاني در وقايع پس از انتخابات 7 نفر يكجا - به جز اينجا- كشته نشده­اند. بحث درباره مدیریت اين واقعه به نظر من می­تواند ابعاد مختلف سرکوب مخالفان توسط رژیم!!! را روشن کند.

آقا مقداد! من منكر اشكالات نيستم. اما دوست عزيز با این فضاي پر از بدبینی فعـلي مشكلات کشور بهتر حل مي­شود يا در فضاي اعتماد متقابل و به صورت تدریجی و در يك بازه چند ساله. موسوي در بيانيه آخر خود گفته است كه به دنبال آزادي بيان هستم. آيا آزادي بيان حتي با معناي غربي آن با يك پروتكل و دستور و اجازه يك نفر!! در كشور برپا می­شود؟؟ آيا اين تصور از آزادي بيان ساده انديشانه نيست؟ اگر مشکل در آزادی بیان یک دستور حکومتی بود که 103 سال پیش با امضای فرمان مشروطیت به دست مظفرالدین شاه حاصل می­شد. پس مشکلات کشور در این حوزه فراتر از درخواست آزادی بیان از حکومت است؛ ولی آیا با این اقدامات ساختارشکنانه و تضعیف قانون و دشمن کردن مردم با هم به این هدف نزدیک­تر شده­ایم؟؟ آیا درک آقایان از مقوله آزادی بیان به همین حد محدود می­شود؟؟!! شما خودت چگونه فکر می­کنی؟

یکسال پیش من و تو برای اصلاح جامعه در یک جبهه بودیم اما اکنون به دلیل حرکات غلط موسوی و استفاده ناصحیح وی از محبوبیت و اعتبارش در جامعه، خود را در دو جبهه احساس می­کنیم و منتظریم کی از نتایج وظایف دینی یکدیگر بهره­مند شویم!! کار به جایی رسیده است که در بعضی مواقع اصلاً همدیگر را نمی­فهمیم. کار به جایی رسیده است که حتی پدیده­های عینی را متضاد هم درک می­کنیم؛ مثلا با یکی از دوستان سبز بحث شد که جمعیت مردم در 9دی چقدر بود؛ آن بنده خدا می­گفت حدود 300هزار نفر!! پرسیدم خوب جمعیت شما در 25 خرداد چقدر بود؟ گفت 3میلیون نفر!!! گفتم آخر چگونه جمعیت راهپیمایی از میدان انقلاب تا میدان آزادی می­شود 3میلیون نفر ولی جمعیت آزادی تا امام حسین و از پارک لاله تا میدان قزوین می­شود 300هزار نفر؟؟!! گفت تازه مگر ندیدی روز عاشورا 2میلیون نفر در حمایت از میرحسین بیرون آمده بودند؟؟ گفتم والا ظاهرا ما چشممان عیب دارد که ندیدیم!! یکی دیگر می­گفت دیدی در بازی استقلال-پیروزی 80هزار نفر در ورزشگاه آزادی سبز پوشیده بودند و «یاحسین         میرحسین» میگفتند؟؟!! گفتم والا ظاهرا ما گوشمان هم عیب دارد که نشنیدیم!! دیگری گفت مگر ندیدی که در سخنرانی حداد عادل در 13 آبان فریاد «یاحسین      میرحسین» آنقدر واضح می­آمد که وی با اضطراب سخرانی میکرد؟؟ گفتم والا مای فلک­زده نه چیزی دیدیم و نه شنیدیم!!! گفت مگر ندیدی که تعداد دانشجویان سبز در 16آذر ده­ها برابر طرفداران حکومت بود و تازه آنها هم که به اسم طرفداری از رژیم آمده بودند همه با اتوبوس بودند؟؟!! گفتم نه اتوبوس به والله دیدم و تازه جمعیت بسیجی­ها را حداقل 2 تا 3 برابر شما یافتم!!! این رفقا بعد از این جور بحث­ها بغض می­کنند و با ناراحتی می­گویند که ما فکر می­کردیم تو روشنفکری!! و می­توان با تو بحث کرد ولی وقتی وسط روز خورشید را انکار می­کنی دیگر بحث با تو فایده­ای ندارد!!! در حالیکه من جز آنچه را که دیده بودم و شنیده بودم نگفتم!! آقا مقداد کار را به اینجا رسانده­اند که راه گفتگو را بسته می­بینی وگرنه از دید من راه باز است.

آقا مقداد! مسیر ساختن یک جامعه یک روند آرام و تدریجی به همراه تلاش و جهاد مستمر است. در جامعه امروز وعده اصلاح دفعی یک سراب و عامل فریب مردم است. اگر گفتگو و تلاش امثال من و تو برای اصلاح سرد شود آینده جامعه به بحران واقعی می­افتد. من که برای اصلاح اصلاً دلسرد نشده­ام . شما چه طور؟

إِنَّا أَنزَلْنَا التَّوْرَئةَ فِيهَا هُدًى وَ نُورٌ  يحَْكُمُ بهَِا النَّبِيُّونَ الَّذِينَ أَسْلَمُواْ لِلَّذِينَ هَادُواْ وَ الرَّبَّنِيُّونَ وَ الْأَحْبَارُ بِمَا اسْتُحْفِظُواْ مِن كِتَابِ اللَّهِ وَ كَانُواْ عَلَيْهِ شهَُدَاءَ  فَلَا تَخْشَوُاْ النَّاسَ وَ اخْشَوْنِ وَ لَا تَشْترَُواْ بَِايَاتىِ ثَمَنًا قَلِيلًا  وَ مَن لَّمْ يحَْكُم بِمَا أَنزَلَ اللَّهُ فَأُوْلَئكَ هُمُ الْكَافِرُونَ (44)

وَ كَتَبْنَا عَلَيهِْمْ فِيهَا أَنَّ النَّفْسَ بِالنَّفْسِ وَ الْعَينْ‏َ بِالْعَينْ‏ِ وَ الْأَنفَ بِالْأَنفِ وَ الْأُذُنَ بِالْأُذُنِ وَ السِّنَّ بِالسِّنّ‏ِ وَ الْجُرُوحَ قِصَاصٌ  فَمَن تَصَدَّقَ بِهِ فَهُوَ كَفَّارَةٌ لَّهُ  وَ مَن لَّمْ يحَْكُم بِمَا أَنزَلَ اللَّهُ فَأُوْلَئكَ هُمُ الظَّالِمُونَ (45)

وَ قَفَّيْنَا عَلىَ ءَاثَرِهِم بِعِيسىَ ابْنِ مَرْيَمَ مُصَدِّقًا لِّمَا بَينْ‏َ يَدَيْهِ مِنَ التَّوْرَئةِ  وَ ءَاتَيْنَاهُ الْانجِيلَ فِيهِ هُدًى وَ نُورٌ وَ مُصَدِّقًا لِّمَا بَينْ‏َ يَدَيْهِ مِنَ التَّوْرَئةِ وَ هُدًى وَ مَوْعِظَةً لِّلْمُتَّقِينَ (46)

وَ لْيَحْكمُ‏ْ أَهْلُ الْانجِيلِ بِمَا أَنزَلَ اللَّهُ فِيهِ  وَ مَن لَّمْ يحَْكُم بِمَا أَنزَلَ اللَّهُ فَأُوْلَئكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ (47)

وَ أَنزَلْنَا إِلَيْكَ الْكِتَابَ بِالْحَقّ‏ِ مُصَدِّقًا لِّمَا بَينْ‏َ يَدَيْهِ مِنَ الْكِتَابِ وَ مُهَيْمِنًا عَلَيْهِ  فَاحْكُم بَيْنَهُم بِمَا أَنزَلَ اللَّهُ  وَ لَا تَتَّبِعْ أَهْوَاءَهُمْ عَمَّا جَاءَكَ مِنَ الْحَقّ‏ِ  لِكلُ‏ٍّ جَعَلْنَا مِنكُمْ شرِْعَةً وَ مِنْهَاجًا  وَ لَوْ شَاءَ اللَّهُ لَجَعَلَكُمْ أُمَّةً وَاحِدَةً وَ لَاكِن لِّيَبْلُوَكُمْ فىِ مَا ءَاتَئكُمْ  فَاسْتَبِقُواْ الْخَيرَْاتِ  إِلىَ اللَّهِ مَرْجِعُكُمْ جَمِيعًا فَيُنَبِّئُكُم بِمَا كُنتُمْ فِيهِ تخَْتَلِفُونَ (48)

وَ أَنِ احْكُم بَيْنهَُم بِمَا أَنزَلَ اللَّهُ وَ لَا تَتَّبِعْ أَهْوَاءَهُمْ وَ احْذَرْهُمْ أَن يَفْتِنُوكَ عَن بَعْضِ مَا أَنزَلَ اللَّهُ إِلَيْكَ  فَإِن تَوَلَّوْاْ فَاعْلَمْ أَنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ أَن يُصِيبهَُم بِبَعْضِ ذُنُوبهِِمْ  وَ إِنَّ كَثِيرًا مِّنَ النَّاسِ لَفَاسِقُونَ (49)

أَ فَحُكْمَ الجَْاهِلِيَّةِ يَبْغُونَ  وَ مَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ حُكْمًا لِّقَوْمٍ يُوقِنُونَ (50)

 ما تورات را نازل كرديم در حالى كه در آن، هدايت و نور بود و پيامبران، كه در برابر فرمان خدا تسليم بودند، با آن براى يهود حكم مى‏كردند و (همچنين) علما و دانشمندان به اين كتاب كه به آنها سپرده شده و بر آن گواه بودند، داورى مى‏نمودند. بنا بر اين، (بخاطر داورى بر طبق آيات الهى،) از مردم نهراسيد! و از من بترسيد! و آيات مرا به بهاى ناچيزى نفروشيد! و آنها كه به احكامى كه خدا نازل كرده حكم نمى‏كنند، كافرند. (44)

و بر آنها [بنى اسرائيل‏] در آن [تورات‏]، مقرر داشتيم كه جان در مقابل جان، و چشم در مقابل چشم، و بينى در برابر بينى، و گوش در مقابل گوش، و دندان در برابر دندان مى‏باشد و هر زخمى، قصاص دارد و اگر كسى آن را ببخشد (و از قصاص، صرف نظر كند)، كفاره (گناهان) او محسوب مى‏شود و هر كس به احكامى كه خدا نازل كرده حكم نكند، ستمگر است. (45)

و بدنبال آنها [پيامبران پيشين‏]، عيسى بن مريم را فرستاديم در حالى كه كتاب تورات را كه پيش از او فرستاده شده بود تصديق داشت و انجيل را به او داديم كه در آن، هدايت و نور بود و (اين كتاب آسمانى نيز) تورات را، كه قبل از آن بود، تصديق مى‏كرد و هدايت و موعظه‏اى براى پرهيزگاران بود. (46)

اهل انجيل [پيروان مسيح‏] نيز بايد به آنچه خداوند در آن نازل كرده حكم كنند! و كسانى كه بر طبق آنچه خدا نازل كرده حكم نمى‏كنند، فاسقند. (47)

و اين كتاب [قرآن‏] را به حق بر تو نازل كرديم، در حالى كه كتب پيشين را تصديق مى‏كند، و حافظ و نگاهبان آنهاست پس بر طبق احكامى كه خدا نازل كرده، در ميان آنها حكم كن! از هوى و هوسهاى آنان پيروى نكن! و از احكام الهى، روى مگردان! ما براى هر كدام از شما، آيين و طريقه روشنى قرار داديم و اگر خدا مى‏خواست، همه شما را امت واحدى قرار مى‏داد ولى خدا مى‏خواهد شما را در آنچه به شما بخشيده بيازمايد (و استعدادهاى مختلف شما را پرورش دهد). پس در نيكيها بر يكديگر سبقت جوييد! بازگشت همه شما، به سوى خداست سپس از آنچه در آن اختلاف مى‏كرديد به شما خبر خواهد داد. (48)

و در ميان آنها [اهل كتاب‏]، طبق آنچه خداوند نازل كرده، داورى كن! و از هوسهاى آنان پيروى مكن! و از آنها بر حذر باش، مبادا تو را از بعض احكامى كه خدا بر تو نازل كرده، منحرف سازند! و اگر آنها (از حكم و داورى تو)، روى گردانند، بدان كه خداوند مى‏خواهد آنان را بخاطر پاره‏اى از گناهانشان مجازات كند و بسيارى از مردم فاسقند. (49)

آيا آنها حكم جاهليّت را (از تو) مى‏خواهند؟! و چه كسى بهتر از خدا، براى قومى كه اهل يقين هستند، حكم مى‏كند؟! (50)

 -----------------------------------